Κριτικές

Δημοσιευμένες κριτικές για τη μουσική του Γιάννη Μεταλλινού σε διάφορα μέσα ενημέρωσης.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Σάββατο 29 Νοεμβρίου 1997, ΤΕΧΝΗ.

Κριτική του Ανδρέα Ρικάκη.

Ορέστης : ένας περιθωριακός του σήμερα.

Το χοροδρώμενο του Ισίδωρου Σιδέρη με τη «Θεατροκίνηση» στο Μέγαρο Μουσικής

«…Αυτή η υπερπαραγωγή…φορτίζεται από μία παρτιτούρα του ιδιαίτερα ανήσυχου Γ.Μεταλλινού, με αναφορές στη σοβιετική τρόικα (Προκόπιεφ, Σοστακόβιτς, Χατσατουριάν), αλλά που διαθέτει το καταδικό της στίγμα και απογειώνεται ιδιαίτερα στις «άριες» της φασματικής Κλυταιμνήστρας…».

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Σάββατο 29 Νοεμβρίου 1997, Τέχνης έργα.

Κριτική Χορού από τη Μίρκα Δημητριάδη-Ψαροπούλου.

«Ορέστης» από τη «Θεατροκίνηση» στο Μήνα Χορού του Μεγάρου Μουσικής.

«…Οι δημιουργικές συνιστώσες της δραματουργίας του χορού και της μουσικής, συμπεριλαμβανομένου του τραγουδιού, δεμένες σ’ έναν ισορροπημένο συγκερασμό, αποτέλεσαν τον κορμό πάνω στον οποίο στηρίχτηκε η επιμελημένη παράσταση… Και πάλι σε συνεργασία με τον ταλαντούχο μουσικό Γιάννη Μεταλλινό… ο Σιδέρης υλοποίησε το όραμά του παρουσιάζοντας τον «Ορέστη» ως ένα χορευτικό δρώμενο πλήρες αντιθέσεων…Λυρικές σκηνές όπως η αναγνώριση Ηλέκτρας – Ορέστη, που ο λόγος αφήνεται στη μελωδικότατη μουσική…».

 

ART ΓΝΩΣΗ, Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 1998, ΜΟΥΣΙΚΗ

Κριτική του Γ.Λεωτσάκου.

«Μήνας Χορού» : Επένδυση και στη Μουσική.

«Ορέστης» από τη «Θεατροκίνηση».

«…Πάνω από όλα μας συνάρπασε η παρτιτούρα, ενός συνθέτη ευφυέστατου και μορφωμένου, με στερεότατη τεχνική και μουσικές-ιστορικές γνώσεις, προσόντα σήμερα σπανιότατα…

Ο συνθέτης στο πρόγραμμα μιλά για «κινηματογραφικά και οπερετικά (στα κορυφώματα) χαρακτηριστικά», όμως η κομψότητα και το γούστο με το οποίο προσηλωνόταν στο υλικό του … τον έκανε ν’ αποφεύγει ευφυέστατα άμεσες υπομνήσεις οικείων προ τύπων και τον οδηγούσε σε μία δραματικά φορτισμένη οικονομία.... Άνετα ανάδευε κι ανανέωνε έτσι τον ζόφο, με τον οποίο μας τύλιξε από τα πρώτα μέτρα!…Η ελληνική μουσική σκηνή μπορεί να περιμένει κάτι ουσιαστικό από τον Μεταλλινό. Κρίμα που δεν μπόρεσα να ιδώ πέρυσι τις «Τρωάδες» του στη Λυρική (Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 1997)».

Eφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ/29, Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 1998,

Πανόραμα,Κριτική θεάτρου του Κώστα Γεωργουσόπουλου.

 

ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΖΑΚΥΘΟΣ (Πειραματική Σκηνή Εθνικού Θεάτρου).

«…Εκεί, όμως, που η προσφορά είναι ανεκτίμητη, είναι η μουσική σύνθεση του Γιάννη Μεταλλινού. Ο συνθέτης αυτός, με έξοχα συνθετικά προσόντα και ενορχηστρωτική φαντασία εκπλήσσουσα, έχει μία αξιοζήλευτη αίσθηση των στυλ. Ο «ιταλισμός» του μεμειγμένος με ελληνικούς ρυθμούς, ιδιαίτερα στο τραγούδι της «Ετιάς» από τη «Μίμησιν του τραγουδιού της Δεισδαιμόνας» είναι απόκτημα …».

ΧΑΣΗΣ (Πειραματική Σκηνή Εθνικού Θεάτρου).

«…Ο Μεταλλινός εδώ έδειξε το εύρος του μουσικού του γούστου. Λαϊκοί, ιταλίζοντες (πώς αλλιώς;) ρυθμοί, αριέττες και ταραντέλες, ένα ηχητικό σύμπαν γεμάτο χυμούς…».

 

Eφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 1998

Κριτική του Λάμπρου Λιάβα.

Σκηνικές μουσικές με έμπνευση. Ο επιμένων ελληνικά.

Ένας συνθέτης που προέρχεται από την «περιφέρεια» και κινείται με διακριτικότητα και συνέπεια στον τόσο δύσκολο χώρο της σκηνικής μουσικής, χτίζοντας ένα έργο αξιοπρόσεκτο και πολλά υποσχόμενο…

…Η συστηματική μουσική παιδεία έρχεται να συνταιριάξει με το καλό γούστο, την έμπνευση και το ανήσυχο πνεύμα που διακρίνουν τις δουλειές του, τις οποίες ακούσαμε πρόσφατα και μας έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση. Ήταν η μουσική για το χορόδραμα «Ορέστης» που έγραψε ύστερα από παραγγελία του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών για την ομάδα «Θεατροκίνηση» του Ισίδωρου Σιδέρη (παρουσιάστηκε στο «Μήνα Χορού») καθώς και η μουσική επένδυση στα έργα «Χάσης» του Γουζέλη και «Γυναίκα της Ζάκυθος» του Σολωμού που παρουσιάζονται αυτή την περίοδο στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.

Με έντονες τις εντυπώσεις από αυτές τις δύο πρόσφατες παρουσίες του συνθέτη, δεχτήκαμε με ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον την έκδοση ατού του δίσκου που συγκεντρώνει μουσικά θέματα από παλαιότερες συνεργασίες του (1993-96) με θεατρικούς ή χορευτικούς θιάσους. Τα κομμάτια αυτά, αν και γράφτηκαν κάτω από διαφορετικές περιστάσεις και για έργα ετερόκλητα (αρχαίο δράμα, Λόρκα, Σολωμική ποίηση, σύγχρονο θέατρο) έχουν παρόλα αυτά μία ενότητα ύφους που τα εντάσσει κάτω από το γενικό τίτλο του δίσκου : «Ο καθρέφτης της Γης». Όπως σημειώνει ο Γ. Μεταλλινός «είναι ένα είδος προσωπικού ημερολογίου στο οποίο η μουσική είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στις σκέψεις του για τον έρωτα, το όνειρο, το χρόνο και το θάνατο!». Αυτό που εντυπωσιάζει είναι η καθαρότητα της μουσικής σκέψης και η σαφήνεια της έκφρασης του συνθέτη, αρετές που τόσο έχουμε στερηθεί από τις «αβαντ-γκαρντιστικές» ακροβασίες πολλών νέων δημιουργών του χώρου.

Και, πάνω απ’ όλα, παρουσιάζει μία μοναδική ικανότητα στις ενορχηστρώσεις του, να ισορροπεί με μαεστρία τη χρήση και τους συνδυασμούς των φωνών με τα φυσικά όργανα και τους συνθετικούς ήχους (κάτι διόλου εύκολο, όπου έχουν αποτύχει διακεκριμένοι συνάδελφοί του). Έτσι ο ήχος του, χωρίς να αρνείται τις έντεχνες καταβολές του (προϊόν μίας στερεής μουσικής γνώσης), αναβαφτίζεται σε σύγχρονα ακούσματα από την τζαζ ή και τη ροκ (στη χρήση λ.χ. των κρουστών) και αποφεύγει τις «ετικέτες» μαζί με τον κίνδυνο του ακαδημαϊσμού.

Ιδιαίτερη ευαισθησία δείχνει στην προσέγγιση του λόγου, αξιοποιώντας την ηχητική διάσταση των ποιητικών φράσεων που εντάσσει στο αρμονικό περιβάλλον, το οποίο δημιουργούν τα όργανα.

Εξαιρετικές οι ερμηνείες της Δάφνης Πανουργιά και του Τάση Χριστογιαννόπουλου στον «Λάμπρο» του Σολωμού και στο «Ματωμένο Γάμο», συνδυάζοντας την ακρίβεια του έντεχνου με το λυρισμό της μπαλάντας, ενώ η Τζούλια Σουγλάκου με τους εύπλαστους λαρυγγισμούς της στο «Θρήνο» από τις Τρωάδες επιβεβαιώνει ότι η ανθρώπινη φωνή παραμένει το εκφραστικότερο μουσικό όργανο.

Ο δίσκος κλείνει με ευγενικό βαλς κι ένα γεμάτο παλμό ταγκό που έγραψε ο συνθέτης για τον «Κήπο με τα χελιδόνια» του Μπ. Τσικληρόπουλου, δείχνοντας το εύρος της έμπνευσής του, αλλά και τη λεπτότητα της μουσικής του γραφής, καθώς και την κυριότερη αρετή του : Πατά στο στέρεο έδαφος της μουσικής γνώσης κι εμπειρίας, όμως δεν παρασύρεται σε κοινοτοπίες και εύκολες λύσεις, αλλά βρίσκεται σε ένα συνεχή διάλογο με το υλικό και τις αστείρευτες πηγές έμπνευσης που μπορεί να προσφέρει σ’ έναν ανήσυχο καλλιτέχνη η σκηνική μουσική δημιουργία.

 

Δίφωνο, τεύχος 32, Μάιος 1998.

Κριτική του Γιώργου Β. Μονεμβασίτη

ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΚΑΙ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΛΛΙΝΟΣ, «Καθρέφτης της Γης».

Σε στερεή μουσική υποδομή, ο Γιάννης Μεταλλινός επιδεικνύει, τα τελευταία χρόνια, μιαν ιδιαίτερη και αξιομνημόνευτη δραστηριότητα στον τομέα της σύνθεσης σκηνικής μουσικής. Με βάση μιαν επιλογή προϊόντων της δραστηριότητάς του αυτής, δομήθηκε το πρώτο του εμπορικό ηχογράφημα, δείγμα αφενός μεν των αισθητικών του προσανατολισμών, αφετέρου δε των ικανοτήτων του να παράγει μουσικούς ήχους-αρωγούς του θεάματος, είτε αυτό γεννιέται από θεατρικό είτε από χοροδραματικό δρώμενο.

Όπως σημειώνει ο ίδιος, η έκδοση αποτελεί «ένα είδος προσωπικού ημερολογίου, στο οποίο υπάρχει μία νοητή γραμμή που συνδέει τις σκέψεις μου για τον έρωτα, το όνειρο, το χρόνο και τον θάνατο». Εξετάζοντας τη θεματολογία των επιλογών του (των μύθων αλλά και των συγκεκριμένων αποσπασμάτων που χρησιμοποιεί), διαπιστώνουμε μιαν έμφαση στις προσωπικές και συγκεκριμένες αφορμές που δίνει το δίπολα έρωτας – θάνατος, οι οποίες καθορίζουν και το χρώμα της μουσικής διάθεσης : αυτό σπανίως προσλαμβάνει χαρούμενους, φωτεινούς τόνους. Μελαγχολικό είναι, όπως το θέλει και ο εκάστοτε μύθος.

Η μουσική αναπτύσσεται σε ένα υπόστρωμα ηλεκτρονικών ήχων, στο οποίο ο δημιουργός κεντά με ευρηματικότητα και φαντασία υφάδια ήχων φυσικών οργάνων, συνήθως εγχόρδων και πνευστών. Κυρίως όμως κεντά σεργιάνια φωνών με τις οποίες μοιάζει ιδιαίτερα εξοικειωμένος. Τονικά, τα συνθέματα κρυφοκλείνουν το μάτι στο νεοκλασικισμό, χωρίς ωστόσο να υποτάσσονται σε αυτόν. Ο λόγιος χαρακτήρας τους είναι δεδομένος και η ενοργάνωση με την οποία προτείνονται αποκαλύπτει γνώση, σιγουριά και προσωπικότητα. Τελικά, αποτελούν όχι μόνον Καθρέφτη της Γης αλλά και κάτοπτρο της ψυχής του δημιουργού. Οι γυναικείες φωνές είναι εκείνες που αποδεσμεύουν τη φαντασία. Όλες υπηρετούν με αξιοσύνη και ευλάβεια τις επιταγές των μύθων και της μουσικής. Η δραματική ένταση μεταφέρεται με πιστότητα στις επιδόσεις των μουσικών ερμηνευτών. Οι ήχοι των φωνών και των οργάνων φυλακίστηκαν με εξαιρετική επιτηδειότητα από τον ηχολήπτη Μίνωα Μαμαγκάκη…

 

ΠΟΠ-ΡΟΚ, ΜΑΡΤΙΟΣ ’98 Νο 228

ΣΕ ΗΧΟ ΠΛΑΓΙΟ / ΚΡΙΤΙΚΗ ΔΙΣΚΩΝ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΛΛΙΝΟΣ «Καθρέφτης της γης»

(Πολιτιστικό Αναπτυξιακό Κέντρο Θράκης-Κίνησις)

«…Ανάμεσα στα ενδιαφέροντα του συνθέτη είναι η σύνθεση σκηνικής μουσικής, θεατρικών παραστάσεων, μουσική που έχει παρουσιάσει με επιτυχία τόσο στην Ελλάδα, όσο και τη Γερμανία.

Στο cd αυτό καταγράφονται μέρη από διάφορα τέτοια έργα του, τα οποία είναι προφανές ότι έχουν τη βάση τους στην έντεχνη μουσική, χωρίς όμως και να αποξενώνονται από το σήμερα και το εν γένει μουσικό ύφος του εικοστού αιώνα. Για του λόγου το αληθές, στο δίσκο συμμετέχουν οι υψίφωνοι Δάφνη Πανουργιά, Τζούλια Σουγλάκου, Αλεξάνδρα Καμπουροπούλου και ο βαρύτονος Τάσης Χριστογιαννόπουλος. Όσο για τα όργανα που απαρτίζουν την ορχήστρα, αυτά είναι τα περισσότερα αμιγώς κλασικά (φλάουτο, όμποε, κλαρινέτο, βιολί, τσέλο), αλλά και σύγχρονα (συνθετητές, μπάσο).

Τα έργα που περιλαμβάνονται είναι μέρη από τη θεατρική διασκευή του έργου «Λάμπρος» του Διονυσίου Σολωμού, το «Ματωμένο Γάμο» του Λόρκα (μετ. Γκάτσου), την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη κ.α.

Βέβαια, το κοινό στο οποίο αυτός ο δίσκος μπορεί να απευθύνεται, είναι μάλλον εξειδικευμένο. Αν πάρει κανείς υπόψη του τα έργα τα οποία «ντύθηκαν» με τη μουσική του Γιάννη Μεταλλινού, μπορεί να σχηματίσει μία εικόνα για το τι πρόκειται να ακούσει…».

Νίκος Κανελλόπουλος

 

ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ 10-16 / 4 / 1998, τεύχος 1122.

ΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΗ από τον Αργύρη Ζήλο

«ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΛΛΙΝΟΣ : «ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΓΗΣ» : συνθέσεις (χορο)θεατρικών και, πάντως λυρικών καταβολών, ενός δημιουργού που κατέχει τρόπους να εναρμονίζει κλασική μελωδική έκφραση, αέρινη ρομαντική σαγήνη και μοντέρνα, ατμοσφαιρική υποβολή».

MUSIClife, ΜΑΡΤΙΟΣ 1998 ΤΕΥΧΟΣ 9

ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ έντεχνα

Επιμέλεια : Μιχάλης Πολυχρόνης

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΛΛΙΝΟΣ «Καθρέφτης της γης»

Υπάρχουν μονάδες στα μουσικά και καλλιτεχνικά πράγματα του τόπου μας, των οποίων η δουλειά, έργο χρόνων, γίνεται αθόρυβα, περιφερειακά, μακριά από προβολείς και πολλά λόγια. Μία τέτοια περίπτωση είναι και ο Γιάννης Μεταλλινός και ο «Καθρέφτης της Γης»…Θα λέγαμε ότι ένα ύφος ονειροδράματος αντηχεί στον ορίζοντα της εκάστοτε θεατρικής σκηνής, με ξεχωριστές κάθε φορά φωνητικές ερμηνείες… Μία σημαντική κυκλοφορία, προσιτή σε πολλών ειδών διαθέσεις.

 

JAZZ ε ΤΖΑΖ 60, ΜΑΡΤΙΟΣ 1998

Κριτική του Τάσου Δ. Αναστασίου

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΛΛΙΝΟΣ

Ο μουσουργός από την Ξάνθη δεν αυθαιρετεί στη μουσική. Δεν τη σκορπίζει. Απλά τη μεταμορφώνει στην πρώτη του δισκογραφική κατάθεση : «Καθρέφτης της Γης» (τέλη 1997).

...Ο Μεταλλινός «ελίσσεται» μέσω διαφορετικών στιλ. Οι αρχικές και βασικές του επιρροές είναι, βεβαίως κλασικές, αλλά αγγίζουν σχεδόν ολόκληρο τον εικοστό αιώνα. Από τον Schönberg, τον Stravinsky έως τους Pink Floyd, τον Χατζιδάκι και τον Piazzola… Τον Γιάννη Μεταλλινό τον συνάντησα στα μέσα του Ιανουαρίου και συζήτησα μαζί του – δυστυχώς για λίγο χρόνο – τα περί μουσικής και θεάτρου. Για το «Jazz & Τζαζ» καταθέτω τα κεντρικά νοήματα του συνθέτη :

«Μεγάλωσα με ακούσματα κλασικής και επτανησιακής μουσικής, κυρίως λόγω πατρικής καταγωγής. Όμως, είμαι κι εγώ παιδί των πολύ-πολιτισμικών ήχων της περιοχής που ζούμε. Αυτή η κρίσιμη επίδραση με οδήγησε σε μία αντίληψη που προσπαθώ να την κάνω πράξη μέσα από το έργο μου : να μεταμορφώνω τη μουσική, χωρίς να αυθαιρετώ χάριν του προσωπικού ύφους. Το ύφος, πιστεύω ότι πρέπει να παραμένει, αλλά να είναι διακριτικό. Μεταμόρφωση από τη μια και λεπτά διακριτικό ύφος από την άλλη».

  • http://www.plus-pc.gr/metallinos/templates/ja_galena/images/bullet.gif) 18px 7px no-repeat;">

    Τα τελευταία χρόνια αναλώνει το μεγαλύτερο μέρος της δημιουργίας σου στη μουσική επένδυση θεατρικών έργων. Μίλησέ μου γι’ αυτή την επιλογή.

  • http://www.plus-pc.gr/metallinos/templates/ja_galena/images/bullet.gif) 18px 7px no-repeat;">

    Το θέατρο μου παρέχει τη δυνατότητα να υποστηρίζω τα προσωπικά μου ερεθίσματα, αλλά κυρίως τα μουσικά μου άλλοθι. Π.χ. το ταγκό είναι μία τέτοια περίπτωση, ενώ με τη συμφωνική μουσική περιορίζεται τούτη η δυνατότητα. Άλλωστε, ήθελα, πολύ μικρός βέβαια, να γίνω ηθοποιός…

  • http://www.plus-pc.gr/metallinos/templates/ja_galena/images/bullet.gif) 18px 7px no-repeat;">

    είναι γεγονός πάντως, ότι οι μουσικές επενδύσεις, σε όσες παραστάσεις έχω παρακολουθήσει, δίνουν την αίσθηση ότι τη μουσική σου τη συνέθεσες στις πρόβες των ηθοποιών, παρουσία τους.

  • http://www.plus-pc.gr/metallinos/templates/ja_galena/images/bullet.gif) 18px 7px no-repeat;">

    Ναι, απ’ ό,τι φαίνεται η παλιά επιθυμία είναι καλοριζωμένη μέσα μου.

  • http://www.plus-pc.gr/metallinos/templates/ja_galena/images/bullet.gif) 18px 7px no-repeat;">

    Μίλησέ μου για τον «Καθρέφτη της Γης».

  • http://www.plus-pc.gr/metallinos/templates/ja_galena/images/bullet.gif) 18px 7px no-repeat;">Πρόκειται για ένα είδος προσωπικού ημερολογίου, στο οποίο η μουσική είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στις σκέψεις για τον έρωτα, το όνειρο, το χρόνο και το θάνατο. Ο μουσικός χαρακτήρας και ύφος, διαμορφωμένα αρχικά για τις ανάγκες της θεατρικής πράξης, βασίστηκαν ενορχηστρωτικά στο συνδυασμό φωνών, φυσικών οργάνων και συνθετικών ήχων. Με την ευκαιρία αυτή θα ήθελα να τονίσω ότι ανταποκρίθηκαν τα μέγιστα στις ανάγκες της θεατρικής πράξης γνωστοί σολίστ του λυρικού μας θεάτρου, όπως οι σοπράνο Τζούλια Σουγλάκου, Δάφνη Πανουργιά, Αλεξάνδρα Καμπουροπούλου, καθώς και ο βαρύτονος Τάσης Χριστογιαννόπουλος. Τους ευχαριστώ πολύ…